Integreren is nuttig en praktisch en tot op zekere hoogte ook erg leuk. Zo heb ik het als een heuse bevrijding ervaren om het oer-Hollandse één-stukje-taart-per-persoon-principe van me af te schudden, maar in mijn optiek zijn er toch ook zeker grenzen aan een inburgeringsproces. Natuurlijk probeer je je zo Noors mogelijk te gedragen, maar het kan toch niet de bedoeling zijn dat we ook de slechte gewoontes van de doorsnee Noor moeten overnemen. Vaak de auto pakken, zo weinig mogelijk fietsen. Winkelwagentjes na gebruik midden in het gangpad achter laten. Om nog maar te zwijgen van al die zogenaamde delicatessen. Zo hebben wij na één keer proberen, toch maar afgezien van deelname aan de fårikål-hysterie die hier ieder jaar in september uitbreekt. Fårikål (schapenvlees met kool) kan er qua smaak nog net mee door, maar om die weeë geur van dat gerecht nou ieder jaar vrijwillig in je keuken toe te laten? Ook gaan wij niet in op uitnodigingen voor lutefisk-feestjes (waar gekookte stokvis geweekt in loog de reden van samenkomst is). Nee, dan zeggen wij: vriendelijk bedankt. Integreren? Prima, maar het moet wel leuk blijven.

Uiteraard stappen wij wel eens over onze eigen grenzen heen om toch een stukje welwillendheid aan onze nieuwe landgenoten te tonen. Zo hebben wij eens heel braaf het buikje van een gekookte krab leeg zitten lepelen. Nu moet ik erbij vertellen dat het witte krabbenvlees in de scharen prima te eten is, maar die buikinhoud deed eerder denken aan een ordinaire kwak diaree. Zo, dat is eruit! En daarmee zijn we beland bij de clou van dit verhaal: grensverleggende integratie op het gebied van poep.

Ik herinner het me nog als de dag van vandaag. Al verschillende keren had ik bakjes koekjes, snoepjes en negerzoenen aan de deur gekocht van kinderen die met de opbrengst een schoolreisje wilden bekostigen. Maar mijn mond viel open van verbazing toen er op een regenachtige woensdagavond twee tieners met een bloedserieus gezicht vroegen of ik ook een baal wc-papier wilde kopen. Even overwoog ik om ook dit keer mijn beurs maar weer tevoorschijn te toveren, de opbrengst ging immers naar een uiterst leerzame excursie in Rusland, maar het werd me toch te gek. Ik zei: ‘Sorry jongens, alles leuk en aardig, maar hier gaat de grens: ik koop geen wc-papier aan de deur.’

Ik klonk heel vastberaden en was ook echt van plan om die grens niet te overschrijden, maar ja... alles went op den duur. Drie jaar in Noorwegen eist zijn tol en afgelopen donderdag was het dan ook zo ver: voor het eerst in mijn leven ga ik poepen voor het goede doel en is er opnieuw grensverleggend geïntegreerd.

Als kind was ik er gek op: Kindersurprises. Een verrassing, iets om mee te spelen en chocolade! De hele week keken mijn zusjes en ik halsreikend uit naar de zondag, want dan was het weer zover: likkebaardend keken we toe hoe moeders het deurtje van de grote kast in de woonkamer opentrok en er een doosje Kindersurprise uit te voorschijn toverde. Gespannen vouwden we het zilverpapier voorzichtig open tot er een prachtig chocolade-ei tevoorschijn kwam: bruin van buiten, wit van binnen. Even die twijfel: meteen alles opeten of nog even bewaren (die tweede optie hield een zeker risico in: de kans op een bedelende zusje dat haar eigen ei iets te snel verorberd had en met haar allersnoezigste gezichtje vroeg om een hapje van het jouwe: ‘Eén klein stukje maar.’). Na het openen van het gele plastic ei was er dan de verrukking van een nieuw in elkaar te zetten speeltje of de teleurstelling van weer zo’n suffe krokodil.

Een ieder die in die tijd de vensterbanken in huize Sijtsma gadesloeg, de planten verdrongen door rijen autootjes, smurfen, complete krokodillenfamilies, Asterixjes en Obelixjes en andere minuscule speeltjes en ingenieuze bouwwerkjes, moet onmiddellijk hebben begrepen dat deze zondagse verwennerij geen eenmalige actie was, nee het ging echt om een vast ritueel dat zich over meerdere jaren uitstrekte.

Uiteraard ben ik deze Kindersurprise-fase inmiddels ontgroeid, al moet ik toegeven dat ik die chocolade nog steeds om te smullen vind. Maar waar het hier om gaat, is dat ik onlangs heb ontdekt dat er een tweede Kindersurprise-fase bestaat, eentje voor volwassenen! En dat is wereldnieuws! Ging het bij de traditionele Kindersurprise om een ‘verrassing vóór het kind’ waar je hooguit een week geduld voor moest hebben, bij deze nieuwe vorm van kindersurprise is het kind zelf de surprise! Een verrassing die minimaal 3 jaar geduld vereist! Maar dat is het dan ook dubbel en dwars waard. Wij hebben de knoop doorgehakt: wij willen een kindje adopteren! Een kind dat op dit moment waarschijnlijk nog niet eens geboren is, waarvan we geen idee hebben hoe het eruit zal zien. Een jongetje of een meisje? Uit Zuid-Afrika, waar onze eerste voorkeur naar uitgaat, of uit een heel ander land? Kijk, dat noem ik nog eens een kindersurprise!