Kruipen, tijgeren en klauteren, het hoort er allemaal bij als je je door de vele gangen en nauwe kruipruimtes van een grot heen wilt wurmen. Afgelopen zaterdag was het zover, al jaren wilde ik eens een grot van binnen zien, maar tot nu toe was het er nog niet van gekomen. Onder begeleiding van een (Nederlandse) gids kropen we 115 kilometer ten zuiden van Bodø onder de grond. En niet alleen het feit dat we ons onder de grond bevonden, bezorgde mij het gevoel dat ik een worm was. Want onder het motto ‘Als je hoofd erdoor past, dan kan de rest van je lichaam er ook door’ schoven we op onze buik door nauwe passages waar je door ruimtegebrek soms niet eens je voeten kon gebruiken om jezelf verder te schuiven. Gelukkig kwam er na een stukje schuiven altijd weer een grotere doorgang, zodat je op je handen en knieën verder kon kruipen of zelfs rechtop kon lopen. Na drieënhalf uur kruipen in onderaardse gangen durf ik met een gerust hart te stellen dat ik de grote claustrofobietest met verve heb doorstaan. Het was een heel bijzondere ervaring en spannende uitdaging om op deze manier de ondergrondse gangenstelsels te ontdekken. Ook de rivier die door de grot stroomde sprak erg tot de verbeelding. Van de typerende geur die in zo’n grot hangt, kunnen we trouwens thuis in de badkamer nog even nagenieten, want de kleren die we die dag droegen, zijn nog niet allemaal in de was geweest

De ingang van de grot.

Iedereen droeg een overal, want door dat vele schuiven en klauteren zouden je kleren enorm slijten.

Ook een helm met lamp behoorde tot de uitrusting van de grotexpeditie. Zonder helm had ik de grot waarschijnlijk niet zonder hersenschudding verlaten.

Ieder jaar als de zomer op zijn eind loopt, merk je het weer: de winter is toch echt het minst sociale jaargetijde. Maak je tijdens het schoffelen van je tuintje in mei nog eens een gezellig praatje met de onderbuurvrouw en sta je op een warme zomerdag zo een half uur te kletsen met de overbuurman die de auto staat te wassen, als de winter zijn intrede doet, blijft er van het sociale leven in de straat niet veel meer over als een vluchtig ‘hallo’ bij de brievenbus. Met een flinke portie geluk besluit je precies op hetzelfde moment als de buren sneeuw te ruimen op de oprit en kun je elkaar tijdens die klus nog een beetje op de hoogte houden van de stand van zaken, maar zodra de oprit sneeuwvrij is, dan is het rap rap terug naar de warme haard. Niet dat we de hele winter binnen zitten, maar niemand staat voor z’n plezier bij -10 een half uur lang klappertandend met de buren te praten.

Om wat aan dit probleem te doen, heeft onze buurtvereniging besloten om over te gaan op de gezamenlijke aanschaf van een grillhuisje, oftewel een blokhut met vuurkorf. En hoe kun je het saamhorigheidsgevoel in de buurt nog een eindje verder opkrikken? Juist ja, door er bij het bouwen van de blokhut net als 'buurman en buurman' samen de schouders onder te zetten! Vandaar dat iedereen vo

rige week zaterdag werd opgetrommeld om een steentje bij te dragen bij de bouw van ons nieuwe buurthonk:

De bouwtekening wordt door 5 technische buurmannen nauwkeurig onder de loep genomen.

Voor de dakbedekking en de schoorsteen op hun plek kwamen.

Na uren timmeren en solidair zweten was de blokhut klaar voor gebruik. De officiële opening vindt plaats op de eerste zondag van advent, maar op deze laatste foto is te zien hoe de vuurkorf onder genot van een biertje wordt getest. Een ontzettend gezellig buurthonk, ruim zat voor 15 buurmannen en -vrouwen en zelfs bij -20 niet koud.