Nu onze beste vrienden besloten hebben om in september voor 10 maanden naar Canada te vertrekken, de eensgezindheid bij ons in de kerk een zeker dieptepunt heeft bereikt en onze favoriete buren bovendien net verhuisd zijn, voelde ik ons sociale netwerk onder mijn handen afbrokkelen. Ik begon het allemaal wat somber in te zien en ik vroeg me af of het straks nog wel leuk is om in Bodø te wonen, maar een onschuldige advertentie op internet kan een boel veranderen... daar zijn wij inmiddels wel achter.
Al geruime tijd ergerde ik me aan een stapel gordijnen die inmiddels drie jaar ongebruikt in de kast hadden gelegen. Ze pasten perfect in ons vorige appartement, maar in het huis waar we nu wonen bleken ze vanwege de schuine ramen onbruikbaar, vandaar dat ze in de kast belandden. Een paar dagen geleden besloot ik onze gordijnen maar eens gratis aan te bieden op de Noorse marktplaats. Binnen de kortste keren kreeg ik een emailtje van een Indische vrouw die geïntereseerd was: ze bleek bij ons in de buurt te wonen en wilde graag langs komen. Toen ze de volgende dag bij ons aanbelde, stond Bjarke net een kliekje rijst met kip en kerrie op te warmen en ons huis zal daar dus wel naar geroken hebben. Uiterst tevreden met de gratis gordijnen en klaarblijkelijk nogal onder de indruk van die man in de keuken die voor heerlijke etensgeuren had gezorgd, besloot deze vrouw ons de volgende dag bij hen thuis uit te nodigen (niet alleen ons trouwens, maar onze HÈLE familie) en wie zou er met een Indische maaltijd in het verschiet niet op zo’n uitnodiging ingaan? Vol verwachting belden wij dus de volgende dag bij dit onbekende gezin aan, waar we zeer gastvrij werden onthaald. Meneer bleek als kok bij twee restaurants in de stad te werken, iets wat duidelijk te zien was toen we de borden voor ons neus kregen: het eten was heerlijk en zag er ook prachtig uit. De drie kinderen van het gezin speelden buiten en aten niet mee, want voor Indisch eten haalden ze volgens hun ouders hun neus op. “Die eten veel liever pizza en hamburgers,” wist hun moeder ons te vertellen. De tv stond de hele avond op een Bollywood-zender (zonder geluid), in de kamer stonden allerlei snuisterijen en de muren hingen vol foto’s van familieleden, onder andere van de heer des huizes met tulband. We keken onze ogen uit. De eerste onwennigheid verdween al snel en binnen de korste keren hadden we een gezamenlijke vorm voor humor ontdekt. Het klikte verrassend goed met deze tot voor kort nog totaal onbekende mensen: het was beregezellig. Toen we met een kop Chai in de woonkamer gingen zitten, kreeg Bjarke een laptop voor zijn neus, die hij maar even onder handen moest nemen. Dat ze daar precies de juiste man voor in huis hadden gehaald, wisten ze toen nog niet: ze dachten gewoon dat alle Noren (en Denen) veel verstand van computers hebben. Toen het gevaar voor Indisch eten geweken was en er taart op tafel was verschenen, kwamen ook de kinderen een voor een binnendruppelen. Moeder haalde een blouse tevoorschijn die ik toch echt even moest passen. Het was niet helemaal mijn smaak, maar ik begreep dat het onbeleefd zou zijn om het kledingstuk te weigeren. Toen ik terugkwam in de woonkamer waren de beide heren inmiddels aan de wiskey...
“Nu zijn jullie onze vrienden! Een vriendschap voor het leven, want als wij eenmaal met iemand bevriend raken, doen we er alles aan om die vriendschap te bewaren,” werd ons op het hart gedrukt en dus werden we ook meteen maar uitgenodigd voor de enorme barbeque die ze volgende week voor de klas van hun zoon van plan zijn te geven om het schooljaar af te sluiten.
Kortom, zet dus allemaal jullie gordijnen op internet en wie weet ben je binnen de kortste keren dikke vrienden met de plaatselijke Indiërs.
