Als kind was ik er gek op: Kindersurprises. Een verrassing, iets om mee te spelen en chocolade! De hele week keken mijn zusjes en ik halsreikend uit naar de zondag, want dan was het weer zover: likkebaardend keken we toe hoe moeders het deurtje van de grote kast in de woonkamer opentrok en er een doosje Kindersurprise uit te voorschijn toverde. Gespannen vouwden we het zilverpapier voorzichtig open tot er een prachtig chocolade-ei tevoorschijn kwam: bruin van buiten, wit van binnen. Even die twijfel: meteen alles opeten of nog even bewaren (die tweede optie hield een zeker risico in: de kans op een bedelende zusje dat haar eigen ei iets te snel verorberd had en met haar allersnoezigste gezichtje vroeg om een hapje van het jouwe: ‘Eén klein stukje maar.’). Na het openen van het gele plastic ei was er dan de verrukking van een nieuw in elkaar te zetten speeltje of de teleurstelling van weer zo’n suffe krokodil.
Een ieder die in die tijd de vensterbanken in huize Sijtsma gadesloeg, de planten verdrongen door rijen autootjes, smurfen, complete krokodillenfamilies, Asterixjes en Obelixjes en andere minuscule speeltjes en ingenieuze bouwwerkjes, moet onmiddellijk hebben begrepen dat deze zondagse verwennerij geen eenmalige actie was, nee het ging echt om een vast ritueel dat zich over meerdere jaren uitstrekte.
Uiteraard ben ik deze Kindersurprise-fase inmiddels ontgroeid, al moet ik toegeven dat ik die chocolade nog steeds om te smullen vind. Maar waar het hier om gaat, is dat ik onlangs heb ontdekt dat er een tweede Kindersurprise-fase bestaat, eentje voor volwassenen! En dat is wereldnieuws! Ging het bij de traditionele Kindersurprise om een ‘verrassing vóór het kind’ waar je hooguit een week geduld voor moest hebben, bij deze nieuwe vorm van kindersurprise is het kind zelf de surprise! Een verrassing die minimaal 3 jaar geduld vereist! Maar dat is het dan ook dubbel en dwars waard. Wij hebben de knoop doorgehakt: wij willen een kindje adopteren! Een kind dat op dit moment waarschijnlijk nog niet eens geboren is, waarvan we geen idee hebben hoe het eruit zal zien. Een jongetje of een meisje? Uit Zuid-Afrika, waar onze eerste voorkeur naar uitgaat, of uit een heel ander land? Kijk, dat noem ik nog eens een kindersurprise!