Het is in mijn vriendenkring inmiddels meer regel dan uitzondering: een internationaal huwelijk, oftewel een relatie tussen twee mensen met verschillende nationaliteit. De afgelopen jaren leerden wij Noors-Canadese, Nederlands-Franse, Bulgaars-Nederlandse, Pakistaans-Duitse en Faerörs-Nederlandse stellen kennen. Onze voormalige buren vormen een Noors-Sloveens stel, wijzelf een Fries-Deens en mijn zus en haar man een Fries-Noors. Daarom stonden wij ook niet met onze oren te klapperen toen we hoorden dat een goede (Noorse) vriend van Bjarke een erg leuk Oekraïens meisje had ontmoet in Kirgizië en dat ze inmiddels trouwplannen hadden. We zagen het alweer helemaal voor ons: even een tolk regelen voor bij het feest, de huwelijksvoltrekking in het Engels, de huwelijkstradities uit twee landen op een elegante manier zien te combineren, tja gewoon de standaard procedure dus en dan over een paar jaar de twee- of meertalige opvoeding via het One Parent One Language-principe. Maar dit keer moesten er blijkbaar niet alleen taalkundige obstakels uit de weg geruimd worden. De aanstaande bruid verbleef met een visum in Noorwegen en er moest dus getrouwd worden voor deze verlopen was. Bjarke en ik werden gevraagd als getuigen en moesten vooraf een document tekenen. Daar bleek aardig wat haast bij geboden te zijn: ik was een weekje weg, maar de bruidegom had er best 100 kilometer rijden voor over om mijn handtekening op te halen. Ik moet toegeven, het was even slikken toen ik onderaan op dat formulier het volgende moest aankruisen: ‘Hierbij verklaar ik alle gegevens over het aanstaande bruidspaar naar waarheid te hebben ingevuld. Ik ben mij er van bewust dat ik twee jaar gevangenisstraf riskeer bij het verstrekken van foutieve informatie.’ Want hoe goed kende ik deze Oekraïense bruid nou eigenlijk? Tja, ik had haar één keer ontmoet, tijdens een verjaardagsfeestje. Erop vertrouwend dat deze vriend van Bjarke de ware liefde had ontmoet en zich niet liet verleiden tot het sluiten van een schijnhuwelijk, heb ik getekend. Maar mochten jullie opeens twee jaar niets van mij vernemen, neem dan toch eens contact op met de plaatselijke gevangenis hier...
Echte sport- en natuurliefhebbers als ze zijn, wilde het bruidspaar het liefst een trouwdienst in de buitenlucht. De Noord-Noorse zomer heeft zich dit jaar bepaald niet van zijn beste kant laten zien, maar blijkbaar waren ze er stellig van overtuigd dat ze in een heel goed blaadje staan bij de weergoden... Dat bleek inderdaad te kloppen. Na weken gure regen en temperaturen rond de 10 graden, was daar hun Grote Dag: onbewolkt, 22 graden en een heerlijk verkoelend briesje. Als locatie voor de plechtigheid hadden ze gekozen voor het park van een psychiatrische inrichting... en stond gepland om 15:00. Ik moest die dag werken tot 14:00 en hoopte me in dat uurtje snel even te kunnen opknappen. Aangekomen in het huis van het bruidspaar, nam de bruid (op dat moment nog in joggingspak!!!) ruim de tijd om mijn haar een feestelijk tintje te geven. Zijzelf leek zich totaal niet om de tijd te bekommeren (ze vroeg zelfs nog uitgebreid naar mijn werkdag), maar ik zat daar toch echt niet op mijn gemak. Een half uur later heb ik haar maar naar boven gejaagd opdat ze toch in vredesnaam maar snel die trouwjurk aan zou trekken. Toen ik om tien voor drie eens polshoogte ging nemen, vroeg ze doodgemoedereerd of ze toch niet liever die andere trouwjurk aan zou trekken, die ze ook te leen had gekregen.
Iedereen die mij aardig goed kent, weet dat ik geen ster ben in het maken van beslissingen. Ik kan echt minutenlang voors en tegens af staan wegen, eer ik tot een besluit kom welk merk pindakaas ik moet kopen, maar ik begreep dat hier kordaat handelen vereist was. ‘De jurk die je nu aan hebt, staat je zonder twijfel het mooist!’
‘Echt waar? Maar als ik nou... ?’
‘NEE! Jij houdt die jurk mooi aan! En nu een, twee, drie, mars naar buiten!’
Echt, ik herkende mezelf bijna niet!
Zo als ik al genoemd heb vond de plechtigheid plaats in een park dat hoort bij een psychiatrische inrichting. In eerste instantie was de bruid niet laaiend enthousiast geweest over dat idee en met de beelden van het VPRO-programma Loenatik zag ook ik enige bezwaren. Hordes schizofrenen, borderliners en andere neurotische gevallen die in hun labiele toestand de hele plechtigheid zouden kunnen verstoren. Maar bij een eerder bezoek aan het park bleek dat alles er uiterst vredig bij lag en dat er zich geen gevaarlijke psychopaten of zich Michael Jackson-wanende mannen in de bosjes verscholen.
Ook op de dag van de trouwerij leek er in eerste instantie geen vuiltje aan de lucht te zijn, totdat er opeens een patiënt met een verwonderde blik steeds dichterbij kwam. Zijn begeleider, een jongen van een jaar of 20, leek mij een onervaren zomerkracht die de situatie slecht onder controle had en het naderende onheil niet op tijd zou weten af te wenden. Zodoende bevond de man zich even later bij de tafel met Avondmaalbenodigdheden, terwijl de twee ingehuurde musici die prachtige klarinet- en dwarsfluitmuziek ten gehore brachten, niets in de gaten hadden. Na alle gasten uitvoerig aangegaapt te hebben, besloot de man er vandoor te gaan met de Avondmaalwijn. De dominee wist hem deze echter weer voorzichtig afhandig te maken, maar even later pakte de man het doosje met hosties om die 
vervolgens onder het maken van vliegtuiggeluiden boven zijn hoofd heen en weer te zwaaien. Toen zijn begeleider de hosties weer veilig op tafel had gezet, trok de fles wijn opnieuw de interesse van de man, die er nu mee weg liep. De vader van de bruidegom had inmiddels genoeg van het hele gedoe en besloot de achtervolging in te zetten. Gelukkig wist de begeleider toen de aandacht van de patiënt af te leiden door hem een rolletje plakband te geven en uiteindelijk liepen ze samen verder. Het bruidspaar zelf vond het een grappig intermezzo, maar ik denk dat een aantal gasten hun hart vast hielden.
Behalve Bjarke en ik waren ook de andere getuigen experts op het gebied van internationale relaties. De beste vriendin van de bruid was namelijk een Amerikaanse getrouwd met een Rus en de broer van de bruidegom een Noor getrouwd met een Oegandese.